vrijdag 7 juni 2019

Over honden geschreven



‘Ik kan je niet volgen’ hoor ik regelmatig van mensen om me heen. Vroeger deed ik dan mijn best uit te leggen hoe het een leidde tot het andere en ik daarom ben aangekomen waar ik nu ben… Dat kostte een hoop energie. Je hoeft me niet te volgen, denk ik tegenwoordig. Het klopt dat ik meerdere levens tegelijk leid, dat heb ik altijd gedaan. Snelle wissels van stemming en bezigheid horen bij mij. Ik ben niet saai, ik leef intens en huil en lach soms tegelijkertijd. So what? 




… ‘Ja, maar je schilderde toch?’ ‘Schrijf je niet meer dan?’ 'En je nieuwste roman?' 'Verkoop je die nou een beetje, die boeken in eigen beheer?' ‘Hoe is het met die nieuwe dichtbundel?’ 'Heb je nog last van moeheid na je borstkanker?' 'Ben je dan niet bang dat het terugkomt?' … 
Puppy’s zijn springerig in hun gedrag, je weet nooit helemaal waar je aan begint als je er een aanschaft. De impact van een jong hondje is groot, je komt het eerste jaar eigenlijk niet toe aan jezelf. Als je hem geen aandacht schenkt dan leert hij zichzelf dingen aan die je niet wilt, geloof me. Ik voel me daar persoonlijk erg goed bij, er is eerlijk gezegd geen mens die mij zo uitdaagt als een jonge hond. Het aangeven van grenzen, telkens weer bedenken dat de bal bij mij ligt, dat hij alles nog moet leren, dat ik boos mag zijn als hij iets doet wat echt niet kan en dat uiten zodat hij het begrijpt...


Foto: Lois Ebbing 

Het leuke is dat het bij Australische herders snel werkt. Ze zijn de beste leerlingen die ik ooit gehad heb. Natuurlijk duurde mijn concrete onderwijscarrière maar vijf jaar, maar toch! En in die twintig jaar dat ik honden heb, heb ik zélf het meest geleerd. De beste leerling in de hondenwereld ben je zelf en als je daar niet open voor staat, moet je er niet aan beginnen. Honden zijn geen bijzaak voor mij zoals voor veel anderen, dat is me wel duidelijk geworden. Ik ben bloedserieus als het om het welzijn van honden, bloedlink ook als je daar in mijn ogen aan toornt…



Foto: Lois Ebbing 

De keuze om me verder te verdiepen in honden, het ras Australische herder en het opzetten van een eigen kennel De la Perle du Morvan betekent vooral zo trouw mogelijk blijven aan mezelf en mijn waarden. Hoe het moet met de families die volgend jaar een puppy van mij adopteren en er andere waarden op nahouden dan ik, weet ik niet, maar als ik iets nog niet kan dan hoop ik dat te leren. Niemand is perfect en ik zeker niet.

Honden fokken is een onzeker bestaan, levende wezens kun je niet forceren of dwingen. Je kunt ze testen op dysplasie, erfelijkheidsziekten en toch worden ze ziek, sterven op een dag en hebben hun emoties en eigenaardigheden, net als wij. Ik weet niet precies waar ik aan begin, toch begeef ik me op dit pad en misschien wel omdat 'al het andere' niet voor mij werkte zoals ik dat graag wilde en ik simpelweg weiger bij de pakken neer te zitten. Dat heb ik nooit gedaan, of in ieder geval niet lang.


 Foto: Lois Ebbing 

Honden vormen een rode draad in mijn leven. Mijn creativiteit kan ik kwijt in het opschrijven van de verhalen die ze me vertellen, foto’s maken en met ze wandelen heeft me altijd goed gedaan. Misschien is de boodschap van dit blog dat ik hoe dan ook mijn eigen gang zal gaan. De boze tongen hoor ik heus, ook die niet uitgesproken worden, maar ik laat ze me niet raken. Ik weet óók niet wat ik doe, behalve luisteren naar iets in me, iets dat blijft dromen en mijn dromen volgen voorkomt dat ik vast komt te zitten in teleurstelling of alleen gehoor geef aan de twijfels en angsten. Geluk kies je zelf. 
Wat je aandacht geeft groeit… Op het moment dat ik dit typ, slaakt Juliette een diepe zucht. Ze heeft gegeten, geplast en gepoept, gespeeld met Romeo&Picasso en rust nu uit, de kop op mijn voeten onder mijn stoel. Inderdaad lief meisje, we zien wel waar het schip strandt. Als we samen maar van de golven genieten dan hoeft er niets te veranderen, gaan de dingen vanzelf. De stroom  brengt ons waar we moeten zijn. De belangrijkste veranderingen zijn niet die je zelf creëert, maar waar je op wacht, zei Simone Weil. 



Met dank aan Lois, voor al die geweldige foto's! 


donderdag 28 maart 2019

Een nieuw verhaal



Het is lente. Dé tijd om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Ik heb al jaren in mijn hoofd dat ik over de honden wil schrijven, maar elke poging strandde op papier, maar niet in mijn hoofd. Het waren aanloopjes. Korte teksten die me op nieuwe ideeën brachten. 

Laatst las ik 'Un chien' van Eric-Emmanuel Schmitt, een Franse schrijver die ik bewonder om zijn eerlijke taal. Of de boeken die ik van hem gelezen heb kwamen uit zijn hart en dat zijn wat mij betreft de beste. Daarna wist ik wat ik wilde: het verhaal over de honden of meer 'van' de honden moet een Frans verhaal worden, niet een Nederlands, los van de problemen die dat oplevert met redactie en het zoeken van een publiek dat in die taal leest. Ik ben hier een tijdje terug een Frans blog begonnen Les Loulous du Morvan en verbaasd over het aantal keer dat het al bekeken is. Dus lezers komen als het af is toch ergens vandaan. Ik doe het gewoon omdat ik er zin in heb en ik zie wel waar het toe leidt. Anders komt het er nooit van. Eerlijk gezegd zou ik dit blog niet schrijven als ik niet al begonnen was... 

Vanuit verschillende perspectieven van de honden schrijf ik de woorden op die in me opkomen en hopelijk een logisch verband vormen dat na een heleboel keren herlezen en redigeren, te volgen is. De honden hebben de hoofdrol, allemaal. Natuurlijk. Vanzelfsprekend. Ik observeer en omschrijf alleen maar. Foto's plaats ik al genoeg op social media. Het moet mogelijk zijn om wat ik zie te gieten in begrijpelijk Frans en ik denk dan maar 'als ik het snap dan moeten meer mensen dit begrijpen...' 


 

Hiermee is dit dan ook voorlopig een laatste blog in het Nederlands. Als ik zin heb, schrijf ik er wel weer eens een, maar voorlopig niet. Ik maak ook de komende tijd weinig afspraken. Als je in het buitenland woont dan kun je nogal eens een doel zijn van passerende vakantiegangers, maar daarvoor ben ik niet in de Morvan gaan wonen. Ik woon hier vooral voor de rust en de stilte. Schrijven kost enorm veel tijd en vooral ruimte in je hoofd. Die ruimte moet je creëren, de rest volgt vanzelf. En dat is precies wat ik ga doen. 

Een mooie nieuwe lente! 




Blog in slaapstand